Chapter Text
J3 X Soleum
[อิงtimeline จากตอนที่100ขึ้นไปนะคะ
มีสปอย]
แย่ที่สุด... แย่ที่สุด
นี่คงเป็นครั้งแรกที่คิมซลอึมอยากจะก่นด่าทุกอย่าง เขาไม่ใช่คนอารมณ์ร้อนและไม่ใช่คนที่ชอบสบถด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้เขาต้องก่นด่าออกมาอย่างช่วยไม่ได้
ร่างกายส่วนบนของเขาบดเบียดกับร่างที่เย็นเฉียบร่างหนึ่ง อีกฝ่ายสวมชุดของทีมรักษาความปลอดภัยของแพคอิลมง ใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์นั้นมีแววของความอึดอัดจางๆ ที่ปิดไม่มิด
บนหัวของพวกเขา เสียงร่าเริงของลำโพงจิ๋วที่ติดกับผนังตู้โทรศัพท์เก่าพูดจ้อไม่หยุดด้วยน้ำเสียงแสบแก้วหู
[ว้าว เป็นยังไงล่ะคู่รัก! ดูสิความเย็นชาห่างเหินของพวกคุณทำให้ฉันปวดใจจริงๆ ฮึก ฮึก... คนรักกันน่ะ มันต้องสนิทสนมกันไว้สิ!]
พวกเราไม่ใช่คนรักกันสักหน่อย... เขาอยากจะบ่นกลับไป แต่ก็ตัดสินใจเงียบไว้
[ไม่ต้องห่วงนะ! หลังจากใช้เวลาร่วมกัน ถ้ากายชิดใกล้ เดี๋ยวใจก็ตามมาเอง หลังจากนั้นคู่รักที่เย็นชาก็จะกลับมารักกันดีเหมือนเดิม! คิกคิกคิกคิกคิก]
เสียงซ่าดังขึ้นก่อนที่เสียงพูดนั้นจะหายไป
คิมซลอึมเหงื่อแตกพลั่ก เขาไม่คิดเลยว่าในโลกของ ‘บันทึกการสำรวจแห่งความมืด’ จะมีด้านแบบนี้ด้วย
ปกติแล้วในบันทึกการสำรวจแห่งความมืดจะจำกัดเรทอยู่ที่ 15+ แต่ก็มีบางเรื่องที่จำกัดที่เรท18+ ขึ้นไป แต่นั่นก็เพราะความเลือดสาดที่อาจไม่เหมาะกับทุกเพศทุกวัยในบางเรื่อง
ผู้คนจะถูกกระตุ้นด้วยความตื่นเต้นเร้าใจจากความสยองขวัญเท่านั้น
เพราะฉะนั้น ด้านที่ ‘จั๊กกะดึ๋ย’ ขึ้นมาหน่อยเลยถูกแยกไปในอีกส่วนและอยู่ในโซนเดียวกับเว็บผู้ใหญ่ทั้งหลายแหล่ เขาเลยคิดว่าเรื่องพวกนั้นคงไม่มีในโลกแห่งนี้
ซลอึมไม่มีรสนิยมที่จะดูของน่ากลัวควบคู่กับเรื่องอย่างว่า เขาเลยไม่เคยใส่ใจมาก่อน แต่ก็เคยได้ยินคนเอามาล้อเลียนในเว็บและทำเป็นมีมบ้าง และอันที่ดังที่สุด ถูกล้อมากที่สุด คงไม่พ้น’ ตู้โทรศัพท์แสนสุข ‘อันนี้
ในตู้โทรศัพท์เก่าๆ แคบๆ ซลอึมพยายามเบียดไปด้านข้างเพื่อสร้างพื้นที่ให้พอหายใจบ้าง ตู้โทรศัพท์เล็กๆ นั้นอัดด้วยผู้ชายตัวใหญ่สองคน เนื้อที่ที่แคบอยู่แล้วจึงยิ่งแคบเข้าไปอีก จ่าสิบเอกที่มีใบหน้าเหนื่อยหน่ายจ้องมองไปที่ผนังของตู้โทรศัพท์... เขาคงไม่คิดจะพังตู้โทรศัพท์ออกไปหรอกนะ?
ซลอึมรีบคว้าแขนอีกฝ่ายไว้
” คุณเจย์ เรามาตั้งสติแล้วหาวิธีออกไปจากที่นี่กันเถอะครับ”
” ครับ”
สายตาอีกฝ่ายเบนออกจากผนังตู้ได้สำเร็จ
เพราะถ้าจ่าสิบเอกคนนี้ดันพังตู้โทรศัพท์ออกไปจริงๆ พวกเขาคงได้ตายกันหมดแน่
โชคดีจริงๆ ที่คนที่อยู่ในตู้นี้กับเขาไม่ใช่หัวหน้าแผนก
วิธีออกไปจากความมืดแห่งนี้ก็ตรงตัวนั่นแหละ พวกเขาต้อง’ ใกล้ชิดกัน ‘ตามที่เสียงในลำโพงบอก แค่นั้น... ไม่มีอะไรเลย เพราะมันเป็นความมืดของกลุ่มคนที่ชอบเรื่องอย่างว่ามารวมตัวกัน ความยุ่งยากซับซ้อนอะไรจึงไม่มีเลยสักนิด
เขาก้มหน้า เพราะไม่ได้อ่านข้อมูลมาก่อน เลยไม่รู้ว่าตู้นี้จำกัดเวลาไหม แต่ที่แน่ๆ วิธีออกไปนั้นเขารู้แน่นอน
” พอจะรู้อะไรบ้างแล้วเหรอครับ? “จ่าสิบเอกถามขึ้นเมื่อเห็นสายตาปลงตกของคนที่อยู่ตรงหน้า
” …ครับ”
คิมซลอึมสูดหายใจ พยายามทำเสียงให้ปกติ” พวกเราต้อง... เอ่อ ใกล้ชิดกันเหมือนคนรักครับ”
จ่าสิบเอกเลิกคิ้ว” อ้อ... จะว่าไปผมก็เคยได้ยินเรื่องความมืดแนวๆ นี้มาบ้าง”
” ... “สรุปมันมีอยู่จริงสินะ
และส่วนมาก วิธีหนีออกไปก็คงไม่พ้นเรื่องอย่างว่า
ความเงียบน่าอึดอัดเข้าปกคลุมทั้งสอง ซลอึมใช้ความคิดอย่างหนัก ข้อมูลในฝั่งนั้นเขาจนปัญญาจริงๆ ในกริปต็อกเองก็คงไม่ช่วยอะไร
“งั้นถ้าพวกเรามาลอง... เอ่อ แสร้งทำเป็นคนรักกันแทนล่ะครับ?” แบบที่ไม่ต้องทำจริงๆ แต่แค่ทำท่าเหมือนเฉยๆ
[ไม่ได้จ้า]
“...” / “...”
จ่าสิบเอกถอนหายใจ หันไปมองลำโพงบนผนัง” ...ต้องทำถึงขั้นไหนเหรอครับ?”
เสียงในตู้โทรศัพท์ตอบกลับมาอย่างร่าเริงทันที บรรยากาศยิ่งเงียบลง
ผู้ชายสองคนต้องทำเรื่องอย่างว่ากัน โดยที่ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ แถมยังมีผีโรคจิตเป็นพยานอีก นี่มันเป็นเรื่องผีที่ทุเรดทุรังเกินไปแล้ว...
ไม่สิ มันอาจจะดีกว่าก็ได้ ที่พวกเขาเป็นผู้ชายทั้งคู่ ถ้าติดอยู่กับพนักงานหญิง สถานการ์ณคงเลวร้ายกว่านี้
หรือเขาควรบอกให้อีกฝ่ายพังตู้โทรศัพท์บ้าๆ นี่ไปเลยดี จะได้ตายกันจบๆ ไป
คิมซลอึมลูบหน้า
[ไม่ต้องห่วงนะคู่รัก! ถ้ามันยากเกินไป พวกเรามีตัวช่วย!] เสียงแหลมๆ ดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากนั้นก็มีถุงพลาสติกใสปรากฏขึ้นกลางอากาศแล้วตกลงบนมือของจ่าสิบเอกพอดี อีกฝ่ายเปิดดูด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย
” ขวดน้ำยาหล่อลื่น ถุงยาง และยาเม็ดเล็กๆ หนึ่งอัน”
” … “ไอ้ผีโรคจิตนี่
จ่าสิบเอกเงยหน้าขึ้นเชิงถามว่าจะเอายังไงดี
จะตายอยู่ที่นี่หรือจะทำ มีแค่สองตัวเลือกเท่านั้น
“…ทำกันเถอะครับ” คิมซลอึมตัดสินใจ
...
.
.
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ทำยังไงล่ะ? กับผู้ชายนี่? คิมซลอึมจนถึงป่านนี้ยังไม่เคยผ่านมือใครเลยนะ
เหงื่อเย็นบนหลังแตกพลั่ก แต่สีหน้าเขายังคงราบเรียบ จ่าสิบเอกตรงหน้าเขาเริ่มถอดเสื้อออก คิมซลอึมมือสั่น
อีกฝ่ายถอดแจ็กเกตออกแล้วชะงัก” จริงสิ แล้วใครจะอยู่บนอยู่ล่างล่ะ?”
” ครับ? “บนล่างอะไรนะ
คนตรงหน้าหรี่ตาลง” ถ้าเป็นผู้หญิงกับผู้ชายก็ทำกันปกติ แต่ถ้าเป็นผู้ชายสองคน... อึม... คิดว่าต้องมีใครสักคนรับบทนั้นแทนน่ะ”
” ... “เขาเข้าใจในทันที เขาเหรอ? คิมซลอึมสงสัยว่าเขาจะตื่นตัวได้ไหมด้วยซ้ำ นึกถึงสภาพที่ต้องเป็นฝ่ายทำ เขาก็หน้าซีดลง
“…ผมอยู่ล่างก็ได้ครับ” คิมซลอึมตอบกลับเสียงแผ่ว เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่เขาจะต้องอับอายขายหน้าไปกว่านี้ เขาจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายที่ไม่ต้องทำอะไรมากดีกว่า จ่าสิบเอกมองเขานิ่งๆ ก่อนจะพยักหน้า...
..
ผ่านไป10นาที
คิมซลอึมหันหน้าเข้าหาผนังตู้ มือจับๆ แตะที่ตรงส่วนล่างของตัวเอง จากคำแนะนำของจ่าสิบเอก เขาจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อเลี่ยงอาการบาดเจ็บให้มากที่สุด ฟังคำแนะนำสุดกระอักกระอ่วนของอีกฝ่ายจบ คิมซลอึมก็แทบจะกัดลิ้นตาย
ข้างหลังเขามีเสียงขยับเบาๆ ของอีกคน ซลอึมเห็นเงาแขนของอีกฝ่ายที่ขยับขึ้นลงแล้วหันหน้าหนีเพื่อมาจัดการตัวเองต่อ ต่างฝ่ายต่างหันหน้าเข้าหามุมกันคนละมุม จัดการงานของตัวเองในพื้นที่คับแคบแห่งนี้
นิ้วเรียวยาวที่ชะโลมด้วยเจลหล่อลื่นค่อยๆ แยกเนื้อออก คิมซลอึมกัดฟัน แล้วแทรกนิ้วชี้เข้าไปข้างใน ความรู้สึกแปลกประหลาดทำให้เขาสั่นสะท้าน มันอึดอัด แทบไม่รู้สึกดีเลยสักนิด
เขาแช่นิ้วของตัวเองค้างไว้สักพัก แล้วยังไงต่อนะ?
“คุณเจย์?”
เสียงขยับด้านหลังสะดุดลง” ...พร้อมแล้วเหรอครับ?”
“ครับ” น่าจะพร้อมแล้วแหละ...
พวกเขาตกลงกันว่าจะไม่มองหน้ากันในระหว่างทำเพื่อลดความอึดอัดลง คิมซลอึมย่อตัวส่วนบนลงเล็กน้อยเพื่อให้ท่อนล่างสัมผัสกันง่ายขึ้น ฝ่ามือเย็นๆ ของอีกฝ่ายสัมผัสลงบนผิวเนื้อตรงเอว ค่อยๆ จับลงบนสะโพกเขา แหวกเนื้อตรงส่วนนั้นออกจากกันทำให้คิมซลอึมขนลุกซู่ เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่แตะลงมา ความรู้สึกมันแปลกประหลาดมาก เขากัดฟันหลับตาปี๋ ความรู้สึกเหมือนตอนที่กำลังจะโดนฉีดยาสมัยเด็ก ทั้งกลัวทั้งลุ้น
แต่แล้วเขาก็ต้องช็อก
เจ็บ!
เขาลืมตาขึ้นมาทันที เจ็บสุดๆ!
คิมซลอึมเหงื่อแตกพลั่ก เจ็บจนหน้ามืด มือที่พิงผนังไว้กำแน่น จิกเล็บเข้าเนื้อตัวเองทันที คนข้างหลังยังคงแทรกตัวเข้ามาเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก เขาหายใจพะงาบๆ รู้สึกเหมือนข้างในกำลังจะฉีก
“ย...หยุดก่อนครับคุณเจย์”
“?”
“..เจ็บ”
".."
ในตู้โทรศัพท์แคบๆ เสียงหายใจเหมือนจะขาดอากาศของคิมซลอึมดังอยู่ข้างใน บ้าเอ้ย เจ็บสุดๆ รู้งี้เขาคงไม่อยู่ข้างล่างหรอก ความรู้สึกแสบร้อนและจุกเสียดทำให้เขาแทบจะอ้วกออกมา
“ฮ่า… อึก” กรดในกระเพาะเริ่มตีขึ้นคอ
คิมซลอึมเอามือปิดปากไว้ แบบนี้ไม่ได้แน่
“ค...คุณเจย์”
“ครับ”
“ยาเม็ดนั้น ส่งให้ผมหน่อยครับ” อีกฝ่ายชะงักไป ท่าทางลังเลอย่างเห็นได้ชัด การกลืนยาที่ไม่รู้ที่มาในเรื่องสยองขวัญนั้นมีโอกาสเสี่ยงการปนเปื้อนสูงมาก
แต่พอดูสภาพของคนข้างใต้ที่ตัวสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด และพอมองดีๆ ก็เห็นว่าตรงจุดที่เชื่อมต่อกันมีเลือดสายเล็กๆ ค่อยๆ ไหลซึมออกมา
แหมะ...
“...” เขาตัดสินใจได้ในทันที
j3ยื่นเม็ดยาให้เขา คิมซลอึมรับยาไปแล้วกลืนลงคอ
เขาจำได้ ยานี้ไม่ใช่ยาอันตรายอะไร มันแค่ช่วยให้อะไรต่างๆ ง่ายขึ้นเท่านั้น ทันใดนั้นความรู้สึกร้อนรุ่มก็ตีขึ้นหัว ความสุขความต้องการมากมายที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนทำให้สมองเบลอจนส่งเสียงครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว จนคนข้างหลังชะงักไป
รอไปราวๆ 5 นาที เมื่อแน่ใจว่าคนข้างใต้ไม่มีอาการสั่นมากแล้ว J3 ก็วางสองมือลงบนเอวอีกฝ่าย แล้วเริ่มขยับเข้าออกช้าๆ สัมผัสร้อนรุ่มและเปียกแฉะที่โอบล้อมทำให้สิ่งที่กำลังทำก่อเกิดความสุขขึ้นมาอย่างง่ายดาย
เขานิ่วหน้าลงเล็กน้อย บางจังหวะมันก็รัดแน่นเกินไปจนเจ็บบ้าง แต่โดยรวมทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี J3 สลัดความกระอักกระอ่วนทิ้งไป แล้วโฟกัสที่ความร้อนรุ่มที่โอบล้อมเขา โดยพยายามควบคุมสติควบคู่ไปด้วย.. เขาต้องรีบทำให้เสร็จ
เสียงครางของคิมซลอึมอบอวลอยู่ในตู้โทรศัพท์เก่าๆ การมีเซ็กซ์กันอยู่ในตู้โทรศัพท์ แม้จะเป็น ‘ความมืด’ แต่ความรู้สึกที่ว่าพวกเขากำลังทำกันอยู่ในที่สาธารณะก็ยังอยู่ทำให้รู้สึกทั้งหวาดระแวงทั้งตื่นเต้น
J3 เริ่มหอบเบาๆ ลมหายใจหนักๆ ที่เขาเก็บไว้ก็เริ่มออกมาเรื่อยๆ ความสุขสมที่เกิดขึ้นทำให้หนังศีรษะของเขาชาไปหมด
กับผู้ชาย... ก็ไม่ได้แย่? คิมซลอึมไม่มีขน... ผิวก็เนียน... แม้ J3 จะเป็นคนที่มีจรรยาบรรณในหน้าที่การงานขนาดไหน แต่ก็ยังเป็นผู้ชายอยู่ดี พอทำเรื่องอย่างว่า ความคิดลามกก็โผล่มาเต็มหัว
แกร่กๆ
[เอาล่ะ! เพื่อให้บรรยากาศสนุกสนานขึ้น เรามาฟังนิทานกันเถอะ! เสริมสร้างบรรยากาศสำหรับคู่รักยังไงล่ะ!]
ร่างที่ขยับตัวแข็งทื่อ หยุดค้างไป
[กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในดินแดนอันไกลโพ้น~]
J3 เอามือปิดหูทันที
[มีเด็กน้อยคนหนึ่งชื่อว่า หนูน้อย-]
โครม!!!!
คิมซลอึมสะดุ้งเฮือก จิตใจที่มัวเมาในกามได้สติขึ้นมาทันที หูได้ยินเสียงของตกลงพื้นเสียงดังสนั่น
แกร่ก... คนข้างหลังหยุดไปแล้ว
” คุณเจย์? “ซลอึมเอี้ยวคอไปดูแต่ก็ถูกมือใหญ่ที่มีกรงเล็บแหลมคมกดหัวเขาลง
“ห้ามมอง”
กรงเล็บแหลมคมกดลงบนเอว .J3 กอดรัดตัวเขาเอาไว้แน่นจากด้านหลัง
คิมซลอึมตัวเย็นเฉียบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“!” ซลอึมรู้สึกถึงสิ่งที่ฝังอยู่ข้างในเขาเริ่มขยายขึ้นเรื่อยๆ จนหน้าท้องเริ่มเจ็บขึ้นมา
” อ..?? ไม่นะ “เขาเริ่มตื่นตระหนก ร่างข้างหลังยังคงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุด เขาตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
ภาพของอวัยวะภายในที่ฉีกขาดเลือดทะลักเริ่มโผล่มาในหัว เขากลัวจนสั่นไม่หยุด น้ำตาเริ่มคลอที่เบ้าตา...
ไม่ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตายแบบนี้!
หน้าท้องของเขานูนขึ้นตามรูปร่างของสิ่งที่อยู่ข้างใน ความรู้สึกจุกเสียดมหาศาล ความเจ็บปวด และความกลัวตายถาโถมเข้าใส่
“คุณเจย์! คุณเจย์ เอาออกไปก่อน ขอร้องล่ะ!!” ร่างของคิมซลอึมดิ้นพล่านในอ้อมกอดของสิ่งมีชีวิตที่เริ่มไม่เหมือนมนุษย์เข้าไปทุกที
“เด็ก... หมวกสีแดง... เนื้อ...” "..." เสียงกรอบแกรบเหมือนกระดูกลั่นดังขึ้นมาจากคนที่อยู่ข้างหลังเขา
ในจุดหนึ่งการเคลื่อนไหวของสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ก็หยุดลงได้ทันก่อนที่เรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้น
คิมซลอึมตัวสั่นระริก ร่างถูกสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่โตกอดเอวเอาไว้จากข้างหลัง เท้าของเขาลอยจากพื้น หน้าท้องผอมนูนขยายจนเขาสงสัยว่าอวัยวะข้างในของตัวเองฉีกขาดไปแล้วหรือเปล่า
แม้ในความจริงแล้วอวัยวะภายในของเขาจะยังปลอดภัยดี แต่ความกลัวก็ฝังลึกไปในจิตใจแล้ว
คิมซลอึมน้ำตานองหน้าโดยไม่รู้ตัว
ในจุดที่สภาพจิตใจของมนุษย์ธรรมดารับไม่ไหว คิมซลอึมก็สะอื้นออกมา
ร่างของอสูรกายข้างหลังสั่นขึ้นเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลดขนาดลง
คิมซลอึมได้ยินเสียงแหบพร่ากระซิบที่ข้างหู
“…ขอโทษนะ จะทำให้จบเดี๋ยวนี้แหละ”
และแล้ว สติก็ดับวูบไป